Εγώ την στενοχώρια μου την κόβω κομματάκια και την καταπίνω αμάσητη. Βλέπω την άλλη όψη του κόσμου. Ούτε μισογεμάτο ποτήρι, ούτε μισοάδειο. Η δική μου πλευρά απλά δεν έχει ποτήρι. Ουτε αδειο, ουτε γεμάτο. Δεν θέλω τα αδιέξοδα. Μάθε με. Θέλω να ζω. Θέλω τις στιγμές. Θέλω γλύκα πως το λένε. Μ’αρέσει το μέλι. Και δεν το θέλω σκεπασμένο με μυρωδιές και περίεργα αρώματα. Το θέλω κατευθείαν απο τις μέλισσες. Αγνο και παρθένο. Όπως οι σκέψεις μου. Δεν θέλω τις διαδικασίες εκείνες της σκέψης που μου σκοτώνουν τη στιγμή. Αντ’ αυτών θέλω την αγνή, όμορφη ευχαρίστηση που νιώθω μαζί σου να απλωθεί μέχρι το μεδούλι μου. Μαθε με. Δεν μ’αρέσουν τα ψεύτικα. Δεν μ’αρέσουν τα στημένα. Θέλω να σου αρέσω με τα μαλλιά μου κοτσίδες και το φόρεμά μου το ρόζ. Εκείνο το πετσετέ. Που είναι σαν μπουρνούζι. Να είμαι η δροσιά και να ‘σαι το ξημέρωμα. Δεν θέλω ατελέσφορες προσμονές. Δεν θέλω να προσμένω. Θέλω να γέρνω και να αγγίζω. Μάθε με. Μ’αρέσουν τα ρόδια. Καλογινωμένα. Πασαλειμένα με μέλι. Εκείνο που λέγαμε πιο πάνω. Το αγνό. Με κάνουν και βλέπω ήλιους. Θέλεις να σου χαρίσω λίγο ήλιο ? Μάθε με. Μπορώ να είμαι η κόκκινη γραμμή στην άκρη του ματιού σου όταν ξυπνάς. Κι εκείνη η γλύκα που στάζει απο την άκρη των χειλιών σου όταν δαγκώνεις ένα καλογινωμένο φρούτο. Μάθε με. Και θα σου χαρίσω ό,τι αγαπώ. Και θα σου χαρίσω κι εσένα μαζί. Να σε μάθεις.
